زمستان سرد

... و ميگويم

               كه

            چقدر تلخ است فصل سرد زمستان

                                                      و

                                                تنهايي كشنده آن

                                       تا دل استخوان هاي شكسته ام را مي شكافد

و...

صبح

     خسته از خواب ديشب

                             برميخيزم

                                   و ميپوشم گرمترين لباسهايم را

                                                                 و تنها كفش پاره ام

وه كه هنوز وصله زيباي تو بر آنها جاي مانده است

و باز ميترسم

          نكند روزي آنها نيز بروند

مي داني؟؟؟؟؟؟

            كه من اينها را تنها به ياد تو ميپوشم  

به ياد روزهاي كه تو چه شادمانه و پر شور

                                  با چشماني درشت و فريبنده

                                              و دامني پر از شكوفه هاي قرمز اناري  

سرازير از كوچه باغهاي خيالم

                            سرخوش وچابك

                                           مي آمدي

                                                    و باز ميخنديدي

و من و تو ....

          با قرار ديدار دوباره اي

                                  مي رفتيم

                                           بر بلنداي شهر

و در آنجا

        باز ميخنديدي

                   ايستاده بر قله سنگي كوه

                                          و مي انديشيديم به زندگي

                                                            به آنچه هرگز نداشته ايم...

و به گنجشكان گرسنه پشت پنجره

                      كه دیگر دست مهربان هيچ زني برايشان دانه نميريزد

و آدمهاي برفي

                 جاي مانده ميان برف هاي سياه شب

و به عابرين سرما زده شهر

                                      كه ديگر

                                                حتي

                                                           نيم نگاهمان هم نميكنند

و نه سلامي و نه عليكي

                                      كه

                                               شاید هاي گرماي دهانشان از دست برود

و حال تنها جاي پايشان

                     بر كف كوچه ما  

                                     نشاني ازعبور آنهاست

                                                 

و ما نيز ميان آنها گم ميشويم

 

آقا مستقيم ...

و ساعتهاست  

               كه هيچ كس

                          حتي ترمزي هم نميكند

سرد است

            و برف يخ زده

                         بر تن كهنه زمين

                                      توان راه رفتن را هم ازمن گرفته است

و تو تنها گرما

             كه ميدانستي ميتوانيم ...

ديگر هيچ چيز

             توجه من را به خود جلب نميكند

                                                 حتي صداي

                                                    قرچ و قرچ برف هاي زير پاهايم

و تنها

      پا ميگذارم

              به درون حفره هاي روح خسته ام

                                        و سياهچالهاي خاموشش

                                                      كه مدت ها ست نوري به خود نديده

 

و با گردسوزي در دست

                   كه باز جاي دستان تو بر آن يادگار مانده

گاه چهره هاي آشنايي را ميبينم

                             و گاه خاطرات

                                       يادهاي از دست رفته

                                                       و ...

                                          يا بقاياي برخي چيزهايي كه بايد ميبودند و حال...

و به آن پيرمرد  همسايه...

 

راستي

       او هم امروز رفت

                        با بارش برف زمستاني

                                      تا ديگر فقط خاطره باشد براي من و تو

دستهاي گرم صميميش

                و لبخند زيباي  مهربانش

                                      كه مي خنديد

                                               و من و تو را نيز ميخنداند

... بي صدا و خاموش

                    فرياد ميزنم

                      و مينالم از تنهايي خودم و تو

                               كه هيچ كس صداي ناله هايمان را نشنيد

و يا هرگز نخواست كه بشنود

و به سرماي ميان من و تو

                        و به سرماي يخ زده فصل سرد زمستان

...

و ميگويم ...

         چقدر سخت است فصل سرد تنهايي

                                  و چقدر تلخ است فصل سرد زمستان

 

/ 1 نظر / 8 بازدید
مينا

آخی چه خوب بالاخره آپ کردی!! چقدر ناراحتی. عکست عالی بود . از همه جا قشنگترش دامنی پر از شکوفه های. قرمز اناری بود می تونم تصورش کنم. تا بعد