كوچه عشق

      و دلم باز هواي كودكي كرده

                        و تو ميگويي كه چه جالب

 بعد چند سال خواب

                        به سرش بيخوابي آورده! ؟

...

و توي ذهنم

             كودكي نوپا

                          كودك بازيگوش

مي دود بارها

           از اين سو و به آن سو

                و مرا ميبرد بالا  به كنار يك رويا

از قديما

        از همه جا

                    و كوچه باريك ما

و پدر كه مي آمد به خانه

                         با كوله باري از عشق

... آه كه يادش بخير

 خانه كوچك ما

           كه بود يك پايان

                         به انتهاي كوچه بن بست

كوچه اي باريك

              كه همه بود قشنگ

                           مثل يك باغ گل رنگارنگ

قرمز و زرد و سفيد حتي آبي

و همه غنچه هاي آويخته

                             از لب بام و پنجره و پرچين

و گل هاي رز و زنبق

                    رنگ به رنگ

                                با هزار رايحه پررنگ

دست به دست

              به كنار ياس و گل اقاقيا

آمده بودند به ميان نهر

                          تا زنند بوسه

                            به پاي رهگذران خسته

آري آن بود قشنگ

         كوچه اي از عشق و شرنگ

و همه ميگفتند

               كوچه ما مثل بهشته

ولي من ميگفتم

              كه نه خود باغ بهشته

و من

       خندان و چه شاد

             مي پرستيدم همه را

كوچه زيبا را

              و پدر

                  كه ميخنديد

و ميگفت كوچه ما همه عشقه

 و تو بايد بيابي آن را

                و بخواني همه جا

و خودش مي آورد نان و آبي در دست

                                         و من مي گفتم

عشق گل زيبايي است

                          كه روئيده به خاك

                              و لب يك نهر آمده رعنا

و ...

ولي من باز نفهميدم

                     بس كه بودم سرگرم

غافل از عشق پدر

                    به من و به مادر

من همه مشغول

                    فكر بازي

                             و پر شور

و ندانستم عشق

             گل زيبايي است كه ميرويد به دل

مثل دل تو

         كه اسير نفس گنجشك بي لانه شده

و نمي خواهد ذره خسي

                       به پاي كودك بي خانه بره

و اگر يك ماهي كوچك

                   بمونه بي آب

                             دلتو هم ميشه نالان

و ...

باز من ندانستم عشق

            پدرم بود كه مي آورد خانه

                        يك بغل نان و كمي سبزي

                                             و يك سبد سيب  شادانه

و من همه بودم بازي

                 پي بي سازي

... ولي امروز من

          گرچه ميدانم چيست عشق

                         ليك ميسوزم حیف كه ندانستم زودتر

 

/ 7 نظر / 7 بازدید
اوا

... ولي امروز من گرچه ميدانم چيست عشق ليك ميسوزم كه ندانستم زودتر زيبا بود. موفق باشيد.

ميچ

عالی بود مثل همیشه!! چقدر سر سبز بود واقعا کودکه درونت اینو نوشته بود

ماندانا

آه که يادش بخير .... زيبا بودو فصيح ....

ميچ

آپ کن تنبل خان. من این همه به عشق خوندن شعر های تو میام تو وبلاگت بعد خیت میشم دلت میاد؟؟.

مهدی

سلام موفق باشين هميشه .