تکرار

دينگ دينگ...

              اينجا تهران است

                               پايتخت ايران

و باز هم تكرار

                  تكرار و تكرار...

ديگر حالم بهم ميخورد

                    از اين همه تکرار

                               از این همه بازگشت دوباره

                                              از اين همه بودن در ديروز پريروز و روزهاي پيش

ديگر تحملش را ندارم

                          نميخواهم

                                    نمیخواهم

                                             چنين زندگاني تكراري را

 و از آن هنگام چشم از خواب ميگشايي

                                                    تا شب ....

هزاران بار بشنوي

                      که اينجا تهران است ...

آخ

كه ديگر

         آنقدر ميشنوي و ميشنوي

                                 كه پر ميشوي از انزجار از بودن و از زندگي

و ای كاش يكبار هم بگويد

                        نیست اينجا تهران

                                            اينجا وسط دشت افريقاست

                                                                            يا كه اينجا

                                                                                         آمازون...

خداي من چه ميشد

                            فقط يكبار

                                           اما ...

                                                 دوباره ميشنوي اينجا تهران است...

و سرت منفجر ميشود از اين همه تهران ...

                      و صداي مجرياني كه انگار با هر تكرارشان

                                                      ميكوبند پتكي آهنين بر اعصاب من و تو

و باید بگریزی از خانه بي حوصله

                                         در حاليكه صداي مجري راديو

                                                                 چون يك روح سرگردان

                                                                                            میدود به دنبالت

تا بگويدت

           اينجا تهران است...

                                که شاید فراموشت شود

                                                             اینجا تهران است...

و چون دیروز

           ماشيني سوار ميشوي

                                 براي رفتن تا مقصد

                                             كه ناگهان چون برق گرفته ها

                                                                                  ميماني هاج و واج

از اينكه

          باز اين صداي راديو

                                  رهايت نميكند

و تو با التماس

               ميخواهي از راننده

                                كه  کند  آنرا خاموش

و راننده با نگاهي به تو ...

                               چنين ميكند و نواري را روشن

حتما سر صبحي بايد صدايي باشد

                                                 چه راديو چه نوار

                                                                           فرقي براي او ندارد

اما براي تو ...

                   چرا

                        هرصدايي

                                      قابل تحمل است

                                                          به غير از اين راديوهاي تكراري

به مقصد ميرسی

                   و از ماشين پياده

گرچه

        حالت زياد خوش نيست

                                            اما ...

                                                         از اينكه با ديروز فرقي كرده

                                                                                            خوشحای...

وارد محل كارت ميشوی

                         هنوز سر جايم ننشسته ای

                                                    كه دوباره...

                                                              اينجا تهران است...

واي خداي من...

                    مرا و تو را  چه ميشود

                                     از اين همه تكرار

                                                            از اين همه دوباره بودن

تحملم طاق شده

                     بايد فراركنم

                                   و باید بگریزم

 

و شايد مرگ ...

                  تنها راه نجاتي باشد از براي من و تو

                                                           

 

ديگر از زنده بودنم

                           راضي نيستم

                       

                                                  و از این همه تکرار

لعنت...

               لعنت به اين همه تكرار 

                                                  لعنت به اين همه روزمرگي ...

 

/ 8 نظر / 2 بازدید
ژاله

ای بابا هر چقدر هم زندگيت تکراری باشه از مال من يکی تکراری تر نيست... مطمئن باش.. در ضمن هر کجا روی آسمان همين رنگ است.. اگر اينجا آفريقا هم بود باز تکراری ميشد... پس بايد بی خيال شد و ادامه داد اين تکرار مکررات را...

خيلی خوب شده اينجا ...........

ميچ

سلام..................................................... این یکی با بقیه خیلی فرق می کرد!!........... اینجا آفریقاست رو می تونی بعد ظهر وقتی داره شبکه چهار مستند میده بشنوی اتفاقا اینم صد بار میگه........................////................... مامانم رفته مامان بزرگو آورده خونمون آخه نیست برف اومده دیگه منم از پری روز تا حالا یه داستانو ۲۱ بار شنیدم یکی بیاد منو نجات بده شانس آوردی تو فقط میگه اینجا تهران است من یه داستانو میگه ..../// کامنتام شبیه کامنتای تو شد؟ کلی ممیز و نقطه گذاشتم

عشق به خداشاهراهي به کمال

تاريكي بي پايان سنگين است قلبها را بايد شست اشكها را هم سخت ها را بايد فرياد زد گوشها را بايد تنها گذاشت آنچه مي ماند نجواها نيستند آنچه مي ماند روشن است شايدي ندارد اگرهم نيست آنچه مي ماند ، فقط ذهن نا محدود است.

ميچ

اااااااااا این عکسه که این کنار زدی مثل همیشه خوشکله !!الان دیدم

رها

سلام خيلی افسرده شدی...!!!! از اون چيزايی که داری لذت ببر.تو لايق بهترينهايی. به دنيا وبه همه تکرارهای اون که لبخند بزنی ميبينی که همه چيز رنگ تازه ای ميگيره...دوباره نو شو ...با يه سلام بلند به انسان منتظر درون آيينه....برات گل می فرستم تا خندون بشی

بانوی سنگ

عميق حس کردم انچه را گفتی ولی دنيا باقيست برای زيستن و تو احساس سرشارت را به ياری طلب کن که در ان هست ..خدا........نور........عشق

باران روشن

سلام ممنون که بهم سر زديد در مورد عشق زمينی بايد بگم منم بيگانه ام يا لااقل تازه دارم توی مسيرش گام ميذارم واسه همين ام چيز زيادی ازش نمی دونم راستش از عشق زمينی وحشت دارم اخه زمين از اسمش مشخصه يعنی فانی بودن ...!