تاريکی

وه که چه دراز است امشب

                                   نردبان چوبین آمده

                                                        از بام بلند آسمان 

که می اندازد

          سایه سنگین

                        هزاران سال خاطره

                                    از عبور کهکشانهای پرکشیده 

                                                                   تا اقیانوس آرام خدا 

و در این

       هولناک شب

                        بی نور و همه تاریک 

                                                  شده هاله ماهتاب نیز خاموش

... و تاریکی

                 گسترده روبرویم سفره بی نان خویش را 

                                                                        تا ابد... 

  

آری نمی آید

                  هیچ نوری  

                             ز آنسوی گذرگاه

                                              همیشه بنبست  

 و نمیبینم 

                       لااقل ذره امیدی شعله ور

                                                  در جان فرسوده

                                                                       نالان

                                                                              عابر شبگرد 

و اختران شب  

               کشیده مشکین نقاب خویش بر سر 

و ماه را

       برده اند اندر محاق دائم بی بازگشت 

... 

و تنها شب

        چون یکه تازان بی رقیب پهنه بیداد

                                       میکند هزاران ظلم

                                                             رندانه

                                                    و می آرد تازیانه 

                                                                   بر تن من

                                                            خسته و جا مانده از

                                                                          هزاران راه نارفته

... و بیرون از در این وادی ظلمانی 

                                            خورشید 

آمده

     تا پشت درهای دژ سهمگین 

و آهسته میکوبد به در

                             تا باز کنند بر او راه  

                                                      کسی از ساکنان وادی خاموشی 

لیکن خفتگان را

                 یارایی چنین نیست

و من...

             می بندم چشمان بی فروغ خویش

                                                      بروی هرچه هست

                                                                               و نیست 

...  

 

 

/ 7 نظر / 6 بازدید
عياس

سلام دوست من ممنون که به من سر زدی . وبلاگت زیباست . موفق باشی راستی من کد کامل آهنگ رو برات میفرستم . خوش باشی .

الهام

دانيال عزيز سلام..وبلاگ و مطالبت بی نظيره... به منم سر بزن..منتظر حضور سبز توام... در پناه يزدان بی نياز....

ميچ

سلام عالييييييييييييييييييييييی بود واقعا زيباست خودت می نويسی؟ با اجازه لينکيدمتون

مريم

سلام! خوب بود...... فعلا!!

شــــهلا

دانیال جان چامه ات بسیار عالی بود. همونجور که گفتم این نیز بگذرد هرچند که اولش بسیار سخت و پایان ناپذیر می نماید. مي گويند رسم زندگي چنين است ....مي آيند....... مي مانند .......عادتت مي دهند....... و مي روند.

شــــهلا

دانيال جان لينکت وارد ۲۱مهر* الههءمهر* شد.