و باز صبحی ديگر

و باز صبحي ديگر

               و من كه مي بندم

                              براي هزارمين بار

                                             چشمان خسته ام را

                                                              به روي خوابهاي خوب ديشب

و باز در سر مي پرورانم

              روياي زيباي روزي دوباره را

                                   چون خورشيد رخشان تازه دميده در افق هاي  دور...

 آيا روزگار تعبير ميكند

                        خوابهايم خوبم را در شب پيش

                                                         و من ميشوم  امروز غرق در نور؟

و يا اين همه مي آيند

                    از خيالات واهي من ...

ولي من دوست ميدارم چنين افكاري

                                  گرچه باشند پوچ

                                                 و پر از افكار خسته در ذهن آشفته من ...

وباز بايد بشويم رويم را

            ببينم چهره خواب زده  خويش

                                 در آينه پر غبار خانه

                                           كه دارد هزاران زخم از سالهاي دور و نزديك

تا كه من خود را ببينم

                    چندين و چند تكه در هر شكست

                                                      پاره هاي آن

وبا هر مشت آب سرد بر صورت

                    ميكنم تكرار در ذهن خاموشم

                                         خوابهاي خوب خود را ...

                                                   و باز با هر مشت ديگر آب

                                                             مي گريزم از خوابهاي بد ديشب

و آنگاه ميزنم بيرون از خانه

                          و باز مي شتابم سوي كار امروز

و در سر مي پرورانم

               هزاران اتفاق خوب و بد را

                                          بهر این شهر خاموش

                                                  و فرورفته در ساختمانهاي بلند خاكستري

و بايد كنم آغاز

             روزي دوباره

                    و گرچه ميكنم تكرار و تكرار با خود

                                                  كه امروز را چه خواهد شد خوب يا بد ...

و كدامين اتفاق را

              مي نگارد روزگار

                             براي امروز من و ديگر ساكنين شهر

                                                                     كه شتابان مي آيند و ميروند

چون روباتهاي بي احساس و خاموش

                           با گامهايي بلند و كوتاه ...

                                               و شايد تنها بر گردانند

                                                                    رويشان را به هم

                                                                     و تنها بزنند خنده اي بر لب ...

 و باز مي آيند و ميروند...

                      و باز صبحي ديگر

                                                                           مثل ديروز و مثل فردا...

 

/ 9 نظر / 4 بازدید
ميچ

وای چه با نمک و قشنگ چند لحظه یا ساعت از زندگیتو و افکارتو در اون وقتا می نویسی جدی وقتی می خونم لذت می برم

نفيس

قشنگ بود خيلی خيلی مثه هميشه

نفيس

سلاممممممممم چطوری

حامد

اين سيب، بهترين سيب، شكل سيب، سر سيب، كار سيب، گذاشتن سيب، يه سيب، آدم سيب، دوست‌داشتنيه سيب! (چيزي نفهميدي؟ سيب رو حذف كن دوباره بخون؟

ميچ

عکسه کناری خوشگله فقط فکر کنم وقتی گرفتیش چشپیدی به زمین؟؟؟

ميچ

آپ نمی کنی تنبل خان؟؟؟

محمد

سلام دانيال عزيز شعر قشنگی بود من اپم خوشحال ميشم سر بزنی موفق باشی

S@ied Pj

زیر لطافت باران انگشتهایت بذر کوچک واژه هاست که جان می یابند همچون موجی گرم که در دل من می خروشد و می روید یک احساس که نامش را ندانم و من برایت نازنین! حروفی از قحط سالهای راز و نیاز اورده ام که همرنگ سکوت شبا نه ام است و دیگر هیچ روزگاری همین نزدیک مهمان اغیاری بودم که برایم نا امیدی را بیادگار گذاشت مهمان ادمهای خوب شدن یک عادت بیادگار گذاشت مهمان شب شدن اینهمه تنهای را برایم به یادگار گذاشت مهمان تو شدم و تو از بین اینهمه تباهی و سیاهی از خدا گفتی به خدا رفتی و برایم از منزویانی گفتی که هنوز خدا را دارنند یادگاریت در دل و جانم اما! بگذر از من بگریز از من که می سوزی از شعله ازار سکوتم ... منتظر حضور سبزت هستم خواستی بیا

ميچ

من شعر می خوام یالا